Blog Detayı

Kurumlarda veri miktarı arttıkça, karar alma süreçlerinin kolaylaşması beklenir.
Ancak pratikte çoğu zaman bunun tam tersi yaşanır.
Rapor sayısı artar, dashboard’lar çoğalır; buna rağmen kararlar gecikir veya belirsizleşir.

Sorun genellikle veri eksikliğinden değil, verinin karar süreçleriyle kurduğu ilişkinin zayıf olmasından kaynaklanır.
Raporlama sistemleri, zaman içinde yöneticinin ihtiyaç duyduğu soruları cevaplamak yerine;
“bakılması gereken ekranlar” listesine dönüşür.

Bu noktada kritik soru şudur:
Hangi bilgi, hangi karar için üretiliyor?

Yönetim Karar Sistemleri yaklaşımı, raporları veya görselleri merkeze almaz.
Karar anını merkeze alır.
Hangi yönetsel kararın, hangi göstergelere dayanarak alındığını netleştirmeden yapılan her raporlama çalışması, kaçınılmaz olarak karmaşıklık üretir.

Bu nedenle KPI yapıları, raporlama mimarisi ve yönetici panelleri;
teknik doğruluk kadar yönetsel fayda açısından da değerlendirilmelidir.
Amaç daha fazla veri göstermek değil, daha az ama doğru bilgiyle yönlendirebilmektir.

Veriyle karar arasındaki bağ kurulduğunda, raporlama bir yük olmaktan çıkar.
Yönetimin doğal bir refleksine dönüşür.